Pałac powstał prawdopodobnie na miejscu wcześniejszego dworu drewnianego. Zbudowany został dla rodziny Popielów herbu Sulima. W 1944 r. ostatni właściciel, Kazi (Turna)

Pałac powstał prawdopodobnie na miejscu wcześniejszego dworu drewnianego. Zbudowany został dla rodziny Popielów herbu Sulima. W 1944 r. ostatni właściciel, Kazimierz Popiel uciekł przed wkraczającą na te tereny armią sowiecką. Sowieci pałac ograbili i brabarzyńsko zdewastowali. Potem rezydencję przejęli pracownicy PGR, którzy przez lata swojego mieszkania i urzędowania nie dbali o "pańskie dobro", czego efektem jest obecny, żałosny wygląd pałacu. Wnętrze wyprute jest ze wszystkiego, co miało jakąkolwiek wartość. Sytuację częściowo ratuje nowy dach. Dzięki niemu pałac jeszcze się nie zawalił. Budowla wykazuje duże podobieństwo do pałacu Zamoyskich na ulicy Foksal w Warszawie ( siedziba SARP ) . Dzieło nieznanego architekta jest dobrym przykładem adaptacji wzorów renesansu francuskiego w budownictwie polskim. Pałac na planie prostokąta z trzema ryzalitami, kryty blachą. Zbudowany z cegły z białym boniowaniem narożników i takimże obramowaniem okien i gzymsami. Ryzalit środkowy kryty dachem namiotowym, z tarasem na trójprzelotowym portyku. W jego szczycie popiersie Matki Boskiej . Pod nim umieszczony był herb Sulima z datą 1886, skradziony ok. 1991 r. Założenie parkowe prawdopodobnie z I poł. XIX w. Na podjeździe okrągły gazon. Park bardzo zniszczony i zarośnięty. Nieliczne zachowane okazy starodrzewu dają świadectwo jego dawnej świetności. Na północnym skraju trzy stawy spiętrzone na rzeczce.